Atdheu nuk është vetëm vendlindje, hartë apo fjalë e përdorur për të tërhequr vëmendjen. Ai jeton në kujtesën e përbashkët, në gjuhë, në kujdesin për njerëzit dhe në përgjegjësinë ndaj vendit. Përkatësia bëhet e vërtetë përmes veprave, jo përmes dukjes.
Arti përballet me të njëjtën provë. Fjala mund të ndriçojë përvojën njerëzore, por mund edhe të humbasë kuptimin kur krijimi shërben vetëm për vetëlavdërim. Zhurma rreth veprës nuk e zëvendëson mendimin, ndjeshmërinë dhe punën krijuese.
Vlera e një vepre nuk matet me duartrokitjet që merr krijuesi, por me atë që ajo zgjon te lexuesi: një pyetje, një kuptim të ri ose një afrim më të thellë me tjetrin. Kritika e dobishme e shqyrton veprën me ndershmëri dhe e ndan vlerësimin artistik nga sulmi ndaj personit.
Atdheu, ashtu si arti, merr jetë kur lidhet me të vërtetën dhe me dinjitetin njerëzor. Kjo është substanca e padukshme që e bashkon kujtesën me të tashmen, fjalën me përgjegjësinë dhe krijimtarinë me dashurinë për njerëzit.
Leave a Reply