Author: bsadiki88@gmail.com

  • “Ditët e Naimit” shënuan jubileun e 30-të në Tetovë

    Tetovë, 18 tetor 2026 – Edicioni jubilar i 30-të i Festivalit Ndërkombëtar të Poezisë “Ditët e Naimit” u përmbyll në Tetovë, pasi për katër ditë mblodhi poetë dhe krijues nga vende të ndryshme. Ky edicion shënoi edhe 180-vjetorin e lindjes së Naim Frashërit, poetit që i dha emrin festivalit.

    Programi përfshiu lexime poetike, promovime botimesh dhe veprimtari kushtuar historisë së festivalit dhe rolit të tij në poezinë botërore. Aktivitetet u zhvilluan në hapësira të ndryshme të qytetit, përfshirë Qendrën e Kulturës dhe Teqenë Arabati Baba.

    Çmimi i madh letrar “Naim Frashëri” iu dha poetit dhe akademikut rumun Ion Deaconescu. Në mbrëmjen përmbyllëse u ndanë edhe çmime të tjera për krijimtari dhe kontribut letrar. Me rastin e jubileut u botua Antologjia e Festivalit, e përgatitur dhe redaktuar nga drejtori i manifestimit, Shaip Emërllahu.

    Me tri dekada veprimtari, “Ditët e Naimit” vazhdon të krijojë hapësirë takimi për poetët dhe lexuesit, duke e lidhur Tetovën me jetën poetike ndërkombëtare.

  • Substanca e padukshme: Atdheu si frekuencë e shpirtit

    Atdheu nuk është vetëm vendlindje, hartë apo fjalë e përdorur për të tërhequr vëmendjen. Ai jeton në kujtesën e përbashkët, në gjuhë, në kujdesin për njerëzit dhe në përgjegjësinë ndaj vendit. Përkatësia bëhet e vërtetë përmes veprave, jo përmes dukjes.

    Arti përballet me të njëjtën provë. Fjala mund të ndriçojë përvojën njerëzore, por mund edhe të humbasë kuptimin kur krijimi shërben vetëm për vetëlavdërim. Zhurma rreth veprës nuk e zëvendëson mendimin, ndjeshmërinë dhe punën krijuese.

    Vlera e një vepre nuk matet me duartrokitjet që merr krijuesi, por me atë që ajo zgjon te lexuesi: një pyetje, një kuptim të ri ose një afrim më të thellë me tjetrin. Kritika e dobishme e shqyrton veprën me ndershmëri dhe e ndan vlerësimin artistik nga sulmi ndaj personit.

    Atdheu, ashtu si arti, merr jetë kur lidhet me të vërtetën dhe me dinjitetin njerëzor. Kjo është substanca e padukshme që e bashkon kujtesën me të tashmen, fjalën me përgjegjësinë dhe krijimtarinë me dashurinë për njerëzit.